Ingang Fries Museum

Turfmarkt 11, 8911 KS Leeuwarden

Tel: 058 - 255 55 05

Open: di t/m zo van 11.00 - 17.00 uur

Amie Dicke

Downwards

24 april t/m 13 juni 2004

Het werk van Amie Dicke lijkt getekend. De lijnen lopen als te nat aangebrachte inkt van het papier. Maar de vrouwen van Dicke bestaan bij de gratie van een vlijmscherp mes. Ze snijdt in foto’s van modellen en filmsterren uit mode- en reclametijdschriften. Ze herschept deze foto’s in een grof kantwerk van dunne draderige snijlijnen. De uitdagende poses van de modellen blijven in het stramien herkenbaar, maar in hun verleidelijkheid schuilt zowel iets ongenaakbaars als ook iets fragiels. Wanneer de kleding die ze moeten aanprijzen is weggeknipt, vallen er gaten in hun imago. Het model heeft letterlijk niets meer om zich achter te verschuilen. De pose van de vrouwen is teruggebracht tot een basispatroon, ‘stripped bare’. Ook de ogen zijn gestript, de pupillen ontbreken. De spiegels van de ziel zijn leeg.

Het vrouwenlichaam is al langer een onderwerp bij Amie Dicke. Ze sloot haar opleiding aan de academie voor beeldende kunsten Willem de Kooning in Rotterdam af met een afdruk in marsepein en gestold vloeibaar suiker van haar kruis en de binnenkant van haar benen. Evenals de geknipte portretten van nu was dit ook al een kwetsbaar werk. Het materiaal verviel tijdens de expositie en het werk bestaat niet meer in de originele vorm. Het ligt voor de hand om in dit soort werk een verbeelding van de vergankelijkheid van schoonheid te zien. Maar is dat alles? In sommige van de verknipte modellenfoto’s zijn woorden of teksten opgenomen. Deze zijn uitgespaard in het papier. In een werk met een vrouw in een pose met een naar voren gekanteld bekken is te lezen: ‘You are so lucky’. Een ander werk van een jonge vrouw in een uitdagende houding onthult de tekst ‘I had no idea’ en in een beeld van een vrouw die zichzelf verleidelijk neervlijt op een verwarmingselement staat te lezen ‘sexy’. Het zijn de emoties, wensen en dromen die zich in het wezen van deze vrouwen schuilhouden.

Je zou in het werk van Amy Dicke een aanklacht kunnen zien tegen het misbruik van de vrouw door de reclame en mediawereld. Dat is misschien ook ooit wel eens de aanleiding geweest om in dit soort beelden te gaan snijden. Maar Dicke ziet deze foto’s nu vooral als materiaal dat ze naar haar hand kan zetten. Ook zij gebruikt de mooie vormen en lijnen van de lichamen van deze modellen. En het gaat bij haar netzo min als bij de reclame om de specifieke persoonlijkheid van het model. Maar bij Dicke gaat het in tegenstelling tot die reclamefoto evenmin om het product dat de modellen aanprijzen. Dicke maakt van elke tijdschriftenfoto een nieuw werk, inclusief de middenvouw, de opgedrukte teksten die ze kan gebruiken en de merkjes en titelgegevens onderaan de pagina. Zo maakt ze van de tijdschriftbladen autonome kunstwerken. Ze ontdoet de modellen van hun persoonlijke kenmerken, waarbij de titels en teksten vaak nog een laatste verwijzing naar hun identiteit zijn. Het beeld dat al snijdend ontstaat is feitelijk nog verleidelijker als de oorspronkelijke foto van het model.

De cut-outs hebben niet alleen een overeenkomst met kant. Sommige van de knipsels hebben een kader, waardoor ze lijken op de techniek van glas-in-loodramen. De ongenaakbaarheid van de vrouwen, hun lome houdingen, de zwarte randen om de ogen en de druipende lijnen doen denken aan vampiers en de gothic stijl.

 

TA