Ingang Fries Museum

Turfmarkt 11, 8911 KS Leeuwarden

Tel: 058 - 255 55 05

Open: di t/m zo van 11.00 - 17.00 uur

Alex Winters

Room 11

26 mei t/m 8 juli 2007

Buro Leeuwarden moest leeg zijn, anders kwam hij niet. Alleen de vloer en de wanden wilde hij er aantreffen. Toen hij er was, tastte Alex Winters met zijn videocamera de ruimte af, bijna zoals iemand het nog onbekende lichaam van zijn geliefde aftast. Centimeter voor centimeter legde hij de vloer en de muren vast: de huid en de oneffenheden, de littekens en de rimpels. Een poging om het onbekende te ontdekken. Niet alleen het zichtbare, maar ook het onzichtbare, dat wat zich achter de wand en onder de vloer zou kunnen bevinden. Dat wat we niet kunnen zien, alleen maar kunnen bevroeden.

Alex Winters speelt met het gegeven van de beleving van een ruimte. Zijn doel is om een persoonlijke ervaring van de ruimte te bewerkstelligen. Daarbij gaat hij uit van zijn eigen beleving. Na een grondige verkenning van het vertrek gaat hij aan de hand van zijn herinnering aan de slag met de aanwezige componenten en kenmerkende eigenschappen. Hij speelt met de werkelijkheid, doet alsof die niet bestaat. Maar bij zijn inmengingen in de vertrekken is de werkelijkheid altijd aanwezig, maar dan net anders. Hoe die inmenging plaats vindt, is te zien in videobeelden, tekeningen en obstakels in de ruimte. Winters tekent bijvoorbeeld een tekening op een wand van de wand waarop hij tekent. Zo maakt hij van een driedimensionaal gegeven een tweedimensionaal beeld. Of hij plaatst een monitor zo, dat je een bepaald deel van een wand ziet en op de monitor precies datzelfde deel. Aan de echte wand is niets bijzonders te zien, maar op de monitor gebeurt iets eigenaardigs op die plek. Soms blijkt er achter zo’n wand een onbekende ruimte te zijn, alleen zichtbaar op de monitoren van Winters.

De manier waarop Alex Winters met de ruimte omgaat, doet denken aan de Duitse kunstenaar Gregor Schneider. Schneider maakt sinds 1985 tentoonstellingen waarin hij zijn huis ‘Ur’ geheel of gedeeltelijk reconstrueert. In die reconstructie lopen gangen en kamers in elkaar over, of vergroeien zelfs met elkaar. Het geheel is een labyrint waarin de bezoeker zich totaal gedesoriënteerd voelt. Het huis van Schneider is bovendien voortdurend onderhevig aan gedaanteverwisselingen. Dat is ook het geval in ‘Het kaartenhuis’ van Mark Z. Danielewski. In dit boek blijkt een huis geen vaste maten te hebben, maar uit eeuwig krimpende en uitdijende muren en gangen te bestaan. Bij Danielewski loopt een wandeling in de gangen achter een deur van een kamer uit op een barre overlevingstocht. Winters blijft dichter bij de werkelijkheid, maar zijn spel met perspectief en vervorming van de werkelijkheid levert minstens een zo’n spannend geheel op.

Alex Winters studeerde autonome beeldende kunst aan Academie Minerva en vervolgens aan het Frank Mohr Instituut in Groningen. Hij exposeerde eerder bij Galerie Fons Welters in Amsterdam.

 

TA